Wymienniki regeneracji nisko i wysokoprężnej

Światowa energetyka konwencjonalna nieustannie dąży do usprawnienia wytwarzania energii elektrycznej. Nurt ten spowodowany jest stale rosnącą ceną paliw oraz szkodliwym wpływem energetyki na środowisko.

W przypadku konwencjonalnej siłowni wzrost sprawności następuje głównie poprzez zwiększenie parametrów pary produkowanej w kotle oraz pary wykorzystanej do zasilania turbozespołu.

Zwiększenie efektywności układu następuje również przez zastosowanie wielokrotnych przegrzewów międzystopniowych oraz modyfikacje części przepływowych turbin parowych. Regeneracja ciepła, dokonywana za pomocą wymienników regeneracyjnych, jest zabiegiem służącym karnotyzacji obiegu termodynamicznego. Pozwala on na znaczne podniesienie sprawności cieplnej rzeczywistego obiegu siłowni parowej. W praktyce polega na włączeniu do układu wymiennika ciepła zasilanego parą z upustu turbiny.

Ciepło odebrane ze skraplania pary przekazywane jest do kondensatu. Wyższa temperatura kondensatu zmniejsza ilość paliwa koniecznego do podgrzania wody. Ze względu na ciśnienie kondensatu wyróżnić możemy wymienniki regeneracji niskoprężnej oraz wymienniki regeneracji wysokoprężnej. Woda zasilająca jest podgrzewana najpierw kondensatem pary upustowej w podgrzewaczu I, później w podgrzewaczu II przez kondensację tej pary. Za podgrzewaczem II znajduje się chłodnica pary upustowej III, w której woda zasilająca podgrzewa się do temperatury nieco wyższej od temperatury nasycenia odpowiadającej ciśnieniu pary upustowej.